Ballen, knallen en een nieuw jaar

Als je in het buitenland woont, is het ineens van het uiterste belang om vast te houden aan je eigen tradities. Dus toen oudejaarsdag aanbrak, was er geen houden aan: Nora verruilde het huis voor de achtertuin om de obligate oliebollen te bakken. Dankzij een gulle donatie uit Nederland (bedankt mam!) hadden we pakken oliebollenmix liggen, dus zo heel ingewikkeld werd het niet. Onder het wakend oog van Sint Cuthbert, de buurman, hadden we al gauw een schaal vol.

Die geur…!
St. Cuthbert ook een bolletje?

Het werd een vreemde laatste dag van het jaar. Vredig, als je het oppervlakkig bekeek, maar misschien was saai een beter woord. Dat lag niet aan het gezelschap. Met Henry’s zus en zwager en hun twee dochters in huis was het juist heel gezellig. Maar buiten was het… te stil. Geen knalletje te horen de hele dag. Gelukkig kwam Margreet ’s middags met een wat stoute grijns en een tas vol vuurwerk terug van de supermarkt.

Daarmee hebben we aan het eind van de middag de tuin op stelten gezet voor Lize. Cuthbert was waarschijnlijk bij de eerste knal al schreeuwend naar zijn kluizenaarseiland bij Holy Island vertrokken, maar Vader Buurman gaf geen krimp. Toen de kruitdampen waren opgetrokken, bleek dat ons goede voorbeeld niet deed volgen en de rust keerde weer in Berwick. En het bleef rustig tot middernacht.

Happy New Year!

Het is natuurlijk ons derde oud en nieuw in Engeland. De vierde als je een eerdere vakantie meerekent. Maar tot op heden snappen we het hele Engelse gevoel bij deze overgang naar een nieuw jaar nog niet heel erg. Het lijkt erop dat onze drang om de straat op te gaan en het te vieren met de buren iets Nederlands is. Maar Nederlands of niet: met een glas in de hand, een buik vol oliebollen en twee vuurpotten op straat kijken wij vol verwachting uit naar wat 2017 ons gaat brengen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *