Warme chocolademelk bij een winderige bushalte

Stel, je opdracht is om met jongeren in contact te komen. En je belandt in een omgeving die je niet kent en waar ze jou niet ook niet kennen. Sterker nog: waar ze met een gezonde portie achterdocht naar vreemden kijken. Zeker als die vreemden er anders uit zien en wat raar klinken.
Stel je opdracht is om nieuwe dingen te proberen en nieuwe wegen te bewandelen.

Wat doe je dan? Inderdaad dan doe je wat elke jongerenwerker doet: je ‘koopt’ ze om. Ons wapen werd warme chocolademelk. Nu is het hot-chocolate project een beproefde methode in de UK. Klik hier voor meer informatie over deze projecten. Maar zo heel ingewikkeld is het niet: je koopt een liter of 10 chocolademelk, leent een paar thermoskannen uit de kerk, warmt de chocolademelk op en zoekt een centrale plek in het dorp.

Op vrijdagmiddag waren we dus te vinden bij de bushalte in Scremerston. En toen de lokale jeugd met de bus van school kwamen werden ze verrast met een kop warme chocolademelk. Natuurlijk doe je zoiets niet onaangekondigd, dus het dorp was van tevoren ‘gewaarschuwd’ via Facebook. Dit resulteerde erin dat enkele moeders aanboden om ook aanwezig te zijn om de boel in het snotje te houden. En dat pakte geweldig goed uit. De moeders namen hun jongere kinderen mee die op de basisschool zitten waar Henry after school club doet. Dus er was al een ‘fanclub’ met chocoladesnorren aanwezig voordat de bus arriveerde. Terwijl de kleine kinderen zich tegoed deden aan de chocolademelk, hadden we een gesprek met de moeders over de (on)mogelijkheden van opgroeien in Scremerston.

Toen de bus eindelijk bus het dorp binnenreed was het al een gezellige bedoeling bij de bushalte.  Sommige tieners wisten dat we er zouden zijn en hadden de weg naar de chocola snel gevonden. Anderen keken wat verbaasd, en vroegen zich af wat er aan de hand was. Uiteindelijk is er bijna vier liter chocolademelk doorgegaan en hebben we een aantal nieuwe jongeren ontmoet en goede gesprekken met ze gevoerd. Ze wilden ons maar al te graag vertellen dat er weinig te beleven in het dorp, en dat er geen activiteiten zijn voor tieners.  Net als hun ouders geven ze aan dat er geen speeltuin, geen village hall, geen skatebaan en geen clubs zijn voor de jeugd.

De komende weken hopen we vaste gezichten te worden bij de bushalte.  Voordat we van start gaan met een club, willen we eerst de jongeren beter leren kennen en de jongeren de kans geven ons beter te leren kennen. In plaats van dat wij bepalen wat ze nodig hebben en leuk vinden, willen we graag dat de jongeren ons vertellen wat zij  willen.  Op deze manier heb je de grootste kans dat ze het als hun eigen club gaan ervaren.

En de grootste teleurstelling van dit project: ‘onze’ Aldi, de winkel die met zijn gedeeltelijk continental-georiënteerde artikelen ons keer op keer een zweem van ‘thuis’ meegeeft, heeft juist op dit moment besloten de chocolademelk uit het assortiment te gooien. Boeh! Het is dat ze rookworst verkopen…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *