Brexit; de dag dat de brief kwam

Engeland en de Europese Unie, dat is altijd al een spannend verhaal geweest. Wel in de Unie, maar geen Euro. Wel een vrij verkeer van handel en personen, maar weer niet onderdeel van Schengen. En dan rijden ze ook nog eens aan de verkeerde kant van de weg…

We waren net goed en wel gesetteld in ons nieuwe vaderland toen de Tory regering van David Cameron besloot om een bindend referendum uit te schrijven. De druk van UKIP werd te groot. Ook de vluchtelingen en die wanhopig via Calais illegaal het kanaal probeerden over te steken hielpen niet om de onderbuikgevoelens van menig Brit te sussen…

Er volgde een heftige referendumcampagne met veel onzinnige beloften van beide kampen. Met als hoogte-/dieptepunt de claim dat de NHS (de gratis gezondheidzorg) niet langer betaalbaar zou zijn door Europa. De campagnebussen van het ‘Out’ kamp waren voorzien met de belofte dat Brexit 350 miljoen per week zou opleveren die geïnvesteerd zou worden in de NHS…

Op 23 juni 2016 werd er gestemd en kozen de Engelsen met een kleine meerderheid voor een Brexit. David Cameron, die campagne had gevoerd om in de EU te blijven besloot om op te stappen.  En aan Theresa May de eer om een nieuwe regering te vormen om de Brexit verder te regelen.

Gisteren was het dan zover: een brief naar Brussel. ‘Article 50 has been triggered’.  Sinds de dag van de aankondiging van het referendum februari 2016 tot op vandaag gaat het hier op televisie elke dag over Brexit. Dat zal de komende twee jaar wel niet veel minder worden vrees ik. De komende twee jaar zal het nieuws nog wel beheerst blijven worden door politici die hun gelijk willen halen over de vraag of het nu een goede of slechte beslissing is geweest om de EU te verlaten. De brexit deadline staat inmiddels op 730 dagen…

 

Toen Henry vorig jaar boventallig werd verklaard door St. Paul’s in Camberley hebben we wel even goed moeten nadenken over onze toekomt. Er lagen mogelijkheden om weer in Nederland te gaan werken. We besloten om hier te blijven. Niet alleen omdat we het gevoel hadden dat we hier nog niet klaar waren en dat God ons niet voor maar twee jaar naar Engeland had geroepen. Wat ook meespeelde was de onzekerheid rondom Brexit.  Het lijkt erop dat we hier nu zonder werkvergunning kunnen blijven, omdat we hier al wonen en werken. Maar ook dat is nog niet zeker. We lopen nog steeds het risico om samen met de golf immigranten vanuit het voormalige Oostblok het land uitgedweild te worden.  Ach… we wachten het maar rustig af. Wie weet is tegen die tijd Schotland wel een EU-land geworden en gaan we gewoon 5 km verderop wonen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *