Opgewekt voor de buis

on

Op welk veld staan jullie dit jaar? Jullie komen toch wel even langs voor een kop koffie bij onze tent?

Zo maar wat vragen die we de afgelopen dagen regelmatig via SMS, WhatsApp en Facebook message kregen. Inderdaad het was afgelopen weekend Pinksteren en de mensen die ons kennen, weten dat we dan vaak in de polder te vinden zijn. Opwekking. Dit jaar moesten we het doen met uitzendingen via internet.

 

Het rare is, dat we ons toch bijzonder verbonden voelden. Je bent er wel niet echt en alle onderdelen beginnen ineens een uur eerder door het tijdsverschil, maar toch was er veel dat min of meer normaal leek. Je luisterde naar dezelfde preek, dus je kon gewoon meteen evalueren op de groepsapp. Zodra de preek begon haal je (uiteraard) koffie. Maar nu moesten we zelf hamburgers bakken, omdat je ‘preek met hamburger’ er gewoon bij hoort… voor enkelen van ons dan.

Het raarste is nog wel, dat je foto’s  bekijkt op Facebook en dan kom je er achter dat je aan het kijken bent of je er tussen staat. Weird. Zo’n eerste keer thuis blijven na meer dan tien jaar Opwekking tijdens Pinksteren doet toch wel wat met je.

Nu moet je weten dat Opwekking toch een bijzondere plek in ons leven heeft. Niet perse omdat we nu zelf zo super evangelisch zijn, of omdat we het eens zijn met alles wat er vanaf het podium verkondigd wordt. We ontmoeten er veel vrienden en er hangt een bijzondere sfeer van onderlinge verbondenheid over het terrein. De Geest doet er mooie dingen. Drie jaar geleden stonden we voor een belangrijke beslissing: Henry had een uitnodiging liggen voor een tweede gesprek voor een baan in Engeland. We moesten een keuze maken: blijven we in Nederland, of vertrekken we naar Engeland?  Engeland was altijd een wens, alleen de timing was niet geweldig.  Op dat moment hadden we namelijk twee pleegdochters bij ons wonen.  Onze planning en God’s timing liepen niet helemaal synchroon…

En dan is daar Otto de Bruijne. Een preek, een oproep, en opeens staan we bij het podium om voor te ons te laten bidden. Het kan raar lopen.

De afgelopen twee jaar woonden we in Zuid-Engeland, op acht uur rijden van Nederland. Opwekking was toen goed te doen. Sinds september 2016 wonen in het Noordelijkste stadje van Engeland, een paar kilometer van de Schotse grens af. En als je met je verhuiswagentje hierheen rijdt, dan  realiseer je pas hoe groot dit land is. Even naar Nederland is niet zo gemakkelijk meer. Veel van onze Nederlandse vrienden en familie wonen dichter bij Londen dan wij. Als wij met ons tentje naar Nederland willen, staan we na tien uur rijden met een beetje geluk pas in Dover. Of we moeten 16 uur varen van Newcastle naar IJmuiden. Enfin, het zat er dit keer niet in.

Dit jaar dus geen Opwekking voor ons. En ondanks de tv-uitzendingen en de groepsapp was het een gemis. Nu maar hopen dat Pinksteren volgend jaar wat gunstiger voor ons valt…

foto’s: Marleen van Lochem

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *