Geloven in Noord Engeland

on

Werken in een nieuwe cultuur vraagt aan de ene kant om culturele aanpassingen. Aan de andere kant zijn jongeren in Engeland niet zo verschillend van jongeren in Nederland. Ze gaan naar school, luisteren naar muziek, doen aan sport, spelen  Pokémon go op hun iPhone…In een volgend blog zullen we meer vertellen over jeugdwerk in Engeland. En welke rol de kerk hierin speelt. Nu eerst iets over onze kerkelijke omgeving.

Wij wonen in Noord-Oost Engeland en gaan op zondag naar de kerk in Tweedmouth. Zoals  we al eerder schreven, werkt Henry voor drie kerkjes: Tweedmouth, Spittal en Scremerston. Dit zijn arme parochies, die met veel moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Amper in staat om hun ‘voorgeschreven’ parochie deel aan de Diocese te voldoen. Binnen de toegestane regels moet er vaak creatief met beschikbare middelen worden omgegaan. Zo doen Nora en ik onze bijdrage aan de kerk gelabeld. Dat betekent dat we de garantie hebben dat het ook echt ten goed komt aan onderdelen in onze eigen kerk,  en niet in de totaal pot dat gedeelte naar de Diocese gaat. Ik geef toe niet fraai…maar wel nodig om bv het jeugdwerk in stand te houden.

De drie kerkjes hebben een aantal overeenkomsten: Het zijn kerkjes zoals je ze veel ziet op het platteland van Engeland. Ze staan er vele honderden jaren, en soms in dezelfde staat als ze ooit zijn opgeleverd. Geen sanitaire voorzieningen, geen geld om de kerk te verwarmen. Koud, vochtig, stucwerk dat van de muur valt.  Vandaag sprak Henry een een wat ouder gemeentelid. Ze vertelde dat ze voorlopig niet naar de kerk zal komen. Het was haar te koud. We zitten nu al met de jas aan in de kerk. En het is nog lang geen winter…

Er is ook goed nieuws: Sinds kort hebben twee van de drie kerken een inpandige wc!! Mogelijk gemaakt door een gulle gever! Nu hoeven we voor een onverwacht toiletbezoek niet meer gebruik te maken van het tegenovergelegen buurthuis.

De Church of England zou je een soort van staatskerk kunnen noemen. Iedereen heeft het recht op de diensten van de lokale kerk. Dit is bij wet geregeld. Elke inwoner in de parochie kan een beroep doen op ‘zijn’ kerk. Je hoeft geen betrokken gelovige te zijn om je te laten dopen, in de kerk te trouwen of vanuit de kerk begraven te worden. Dit zorgt voor een spannende dynamiek in de kerken. Ondanks dit is het aantal trouwe kerkgangers niet heel hoog. Op een gemiddelde zondag zitten er dertig in Tweedmouth, tien in Spittal en tien in Scremerston. Dit is ook ongeveer het aantal dat de kerk  financieel in stand houdt. Of dat althans probeert.

Henry is in dienst bij deze 3 gemeenten, maar wordt niet door ze betaald. Er zijn fondsen aangeschreven en op deze manier is er genoeg geld bij elkaar geschraapt om voor 3 jaar een jongerenwerker te betalen.

En ondanks dit alles voelen we ons geroepen voor dit gebied. Om juist hier de kerk te dienen. Heel bewust zijn we hier gaan wonen. We denken dat God ons hier geplaatst heeft om een bijdrage te leveren aan de opbouw van zijn Koninkrijk.

En je hoeft hier niet te wonen, of naar toe te verhuizen om ook een bijdrage te leveren. Op de pagina ‘Meeleven’ lees je hier meer over.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *