Van kroketten en ‘stroepwaffels’

on

Voor september kregen we maar liefst drie uitnodigingen om naar Nederland te komen, die mooi gecombineerd konden worden: twee familiereünies en een verjaardag, die we besloten samen te voegen tot één (verlate) zomervakantie.

Natuurlijk is het vervolgens zaak om de tien dagen die we hadden af te laden met het bezoeken van zoveel mogelijk mensen, zowel familie en vrienden als in verband met het jeugdwerk hier. En in het geval van een avond met ‘onze’ oude T’inn-jeugd, een combinatie van deze twee. We hebben veel lieve oude en nieuwe vrienden gesproken. En een veelvoud van mensen en onszelf moeten teleurstellen, omdat tien dagen nou eenmaal niet onuitputtelijk lang zijn.

We hebben deze trip ook verschillende mensen ontmoet die ons werk in Noord-Engeland willen ondersteunen. We kregen de kans om een paar dankwoorden te spreken in de hervormde kerk op Urk. Het is overigens wel een kleine schok als je de kerk binnenkomt terwijl onze foto levensgroot op de beamer staat. Tja, wat je allemaal niet over moet hebben voor het goede doel. In de paar dagen dat we op Urk waren hebben ook nog een avond bijgepraat met de voorzitter van de diaconie en werden we uitgenodigd door zeer betrokken gemeenteleden die meer wilden weten over ons werk.

In Hattem waren we uitgenodigd door jongeren van het allereerste begin van T’inn, de jeugdsoos van de Hervormde kerk. Toen waren ze 15, en inmiddels zijn het volwassen gelovigen. We waren te gast bij Jan en Marieke uit ons vorige blog en het was geweldig om een stel (niet meer zo jonge) jongeren uit Hattem weer eens te spreken.

Naast verschillende ontmoetingen met mensen die ons werk hier willen ondersteunen, was het ook nog zaak ons appartement in Hattem verhuurklaar te maken. Gelukkig was dat vooral een kwestie van een flinke lijmpot en liters schoonmaakmiddel (en een drupje bloed). Voor de zekerheid hebben we een flinke fles ontkalker als aanmoedigingspremie achtergelaten. Gelukkig hadden we ook nog tijd voor paar momenten van ontspanning. Zo kon Nora eindelijk de nieuwe haakwinkel van Roelie en Lisette bewonderen en genieten van een dagje in de sauna met zusje Charlotte en vierde Henry de verjaardag van broertje Gerhald met een dagje fietsen op de Postbank en had een dagje uit met zijn zusje en nichtjes in het Mondriaanhuis. En we zijn vaak en met veel mensen uit eten geweest.

  

 

 

 

 

Hoewel we altijd zeggen dat we voor familie en vrienden naar Nederland komen, is de werkelijke reden natuurlijk veel prozaïscher: In heel Noord-Engeland is geen kroket te vinden. Onze eerste gang op Nederlandse bodem was dus naar de friettent op Schiphol en we eindigden ons bezoek met een gezonde Mackroket vlak voor we moesten boarden. En kroketten komen we in Nederland niet te kort. Iedereen kent inmiddels onze liefde voor de kroket en trakteekt ons op deze lekkernij zodra we de een voet over de drempel zetten. Het is raar dat je, eenmaal terug, geen moment nadenkt over (het gemis aan) kroketten, behalve als je erover blogt natuurlijk, maar tijdens onze tiendaagse vakantie hebben we er vele genuttigd!

Na al dit Nederlandse geweld moesten we eenmaal thuisgekomen natuurlijk weer zo snel mogelijk ‘Brits’ worden (of wat daar in ons geval voor doorgaat, natuurlijk). We zakten dus op de bank neer om de gemiste afleveringen van The great British bake off te kijken. Blijkt in de laatste aflevering de technische uitdaging ‘onze’ stroopwafel te zijn! Grijnzend kijken we toe hoe iedere deelnemer zijn wafels op alle fronten laat mislukken.
We willen best proberen Brits te zijn, maar ‘stroepwaffels’, die zijn van ons!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *