Remembrance Day

Vanaf eind oktober lopen veel mensen in Engeland rond met een klaproosje op hun kleren. Deze ‘poppy’ zie je rond deze tijd overal. Je ziet hem bij de gewone man/vrouw in de straat tot aan de presentatoren van het Engelse Studio Sport (Match of the Day).

In veel winkels staat een collectebus op de toonbank en voor een zelfgekozen bedrag kun je een poppy kopen. Hiermee steun je dan het werk van de Armed Forces Community. Deze organisatie helpt en ondersteunt soldaten, families en nabetaanden. Dit is de grootste goede-doelenactie van het jaar.

 

Deze actie en de overdaad aan klaprozen heeft allemaal te maken de herdenking van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. De poppy’s herinneren ons aan de klaprozen op de velden van Vlaanderen, waar meer dan 700,000 Engelsen omkwamen en nog bijna 300.000 gewond terugkwamen uit de oorlog.
Waar in Nederland 4 mei een belangrijke dag is als het gaat om het herdenken van de slachtoffers uit gewapende conflicten, gebeurt dat in Engeland op 11 november. Op Remembrance Day herdenken we iedereen die omgekomen is in de twee wereldoorlogen en latere conficten. 11 November markeert het moment dat er een einde kwam aan de 1e Wereldoorlog: het elfde uur, van de elfde dag, van de elfde maand. De Nationale Herdenking vindt plaats in London waar kransen worden gelegd bij monument in Whitehall. Het hele land staat om 11 uur twee minuten stil.

  
Omdat Nederland neutraal was in de Eerste Wereldoorlog, krijg je hier op school en met de geschiedenisles niet veel over mee. Natuurlijk weet je van de loopgravenoorlog en dat er enorm veel doden waren. Maar in Nederland is het toch vooral de Tweede Wereldoorlog die herdacht wordt. In Engeland is dat heel anders. Tijdens onze vrije dagen bezoeken we vaak dorpen in de wijde omgeving. Ieder dorp heeft een oorlogsmonument. Ieder oorlogsmonument heeft meer namen voor de Eerste, dan voor de Tweede Wereldoorlog. Niet voor niets heet deze oorlog hier dan ook de Great War.

De rol van de parochiekerk
Op Remembrance Sunday gaan veel Britten naar de kerk om te herdenken. Er wordt aandacht besteed aan de gevallenen uit de parochie. Iedereen die wel eens een Engelse kerk of Kathedraal heeft bezocht zal het opgevallen zijn dat de relatie tussen de kerk en het leger groot is. Zelfs in de kleinste dorpjes staan de namen van omgekomen soldaten op panelen, niet alleen op het oorlogsmonument, maar ook in de parochiekerk. Veelal namen van jonge mannen die hun leven verloren in deze oorlogen. Veel dorpen en steden verloren een groot deel van hun (jonge) mannen. Je kunt je bijna niet voorstellen hoe dit moet hebben ingegrepen in deze gemeenschappen. Dorpen die een groot deel van jongens en jonge mannen verloren. En een paar jaar later hebben ze weer hebben moeten lijden toen de volgende oorlog uitbrak. Een samenleving ontdaan van veel vaders en zonen. Nu ben ik geen wetenschapper die verstand heeft van sociale en maatschappelijke ontwikkelingen, maar ik kan me wel voorstellen dat dit enorm heeft ingegrepen in de Engelse samenleving.

   
De zondag die volgt op Remembrance Day is Remebrance Sunday. Dit is de dag waarop veel mensen naar de kerk gaan om ook daar te herdenken. Gelovig of niet; herdenken doen je in het midden van de gemeenschap. Na afloop van de kerkdienst, leidt de vicar een korte overdenking bij het plaatselijke oorlogsmonument. Hij leest een aantal verzen uit de bijbel, de geloofsbelijdenis wordt gezamenlijk opgezegd en het hele dorp bidt het ‘Onze Vader’. Vertegenwoordiges van de burgelijke gemeente, scouting, de jeugdbrigade, diverse legenonderdelen en natuurlijk de kerk leggen een krans.
Dit wordt onze vierde Remembrance Sunday in Engeland en nog steeds maakt het indruk. Ook wij dragen de klaproos. En ook voor ons krijgt de Eerste Wereldoorlog steeds meer betekenis. Realiseren we ons meer en meer dat een oorlog die God zij dank aan je voorbijgaat, het herdenken toch waard is.

IN FLANDERS FIELDS POEM
The World’s Most Famous WAR MEMORIAL POEM
By Lieutenant Colonel John McCrae

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place: and in the sky
The larks still bravely singing fly
Scarce heard amid the guns below.

In Vlaamse velden

In 2000 vertaalt en bewerkt Tom Lanoye McCrae’s gedicht als volgt:
In Vlaamse velden

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in ’t zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.
Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gíj de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede – ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *